خستم

خسته از اه کشیدن

خسته از حرف زدنایی ک هیچوقت قرار نیست خونده بشن

خسته از حسرت چیزایی ک تکرار نمیشن

خستههههه لنتی خسته از خواستن و ناتوانی از بدست اوردن یا شایدم خواسسسستن

و فریاد خواستنی ک متمادی تکرار میشه و با پنجه خاطرهایی ک هنوز خراششون حس میشه داره منو تیکه تیکه میکنه و بیرون از اون پوسته خارجی سخت من

انگار هیچ

بعد از تمام احساسات عجیب و غریبی که توی این مدت کوتاه شاید نه اصلا کوتاه تجربشون کردم این یکی دیگه اخرشه فهمیدم که مهدیه هنوز متینو دوس داره و از تکرار کردن این حروف پشت سر هم متنفرم چون من هنوز عاشق اون عوضیم با تمام و تک تک کثافط کاریای بی حد و مرزش تک تک سلولام دارن وجودشو فریاد می کشن و و متینم خاطراتت

حضرت معشوق من به یادت می اورم امروز همان روز است روزی که به یادت می اورم حتی اگر مرا به دست فراموشی سپرده باشی از نو متولد شده ام باز از نو قدم در این دنیای خاکی گزاشتم تا رنجش ان را به یاد اورم اما تو ب یاد خواهی اورد ... بی لهجه بخوان که نوشته هایم با درد نوشته شده اند و همانقدر احساساتم عریان است و بر

هوم میدونی بعد اون قضیه پست 164 همهچیز از اون چیزی که بود بیشتر بهم ریخت خیلی خیلی بیشتر بهم ریخت زنگ بهش زدم و خیلی خیلی در اوج بی رحمی به من گفت ب تو ربطی نداره بنطرم با ی ادمی که پودر شده هیچوقت اینطوری حرف نزنید به اتیش کشیدن خاکستر تازه خاموش شده خیللی دردناکه هیزم اون اتیش روزی سبز ترین و جوان ترین درخت بو

سالللی ی پست میزارم اینجا

خخخ

ولی چ خوبه که هست

برای کلی بعد از مدتها

همه چیز سرجاشه

و همهچی رواله

اینبار از دستم نمیره :)